برای که می نویسم

با خودم کلنجار می روم ب1 ؟ نه !

بنویس!

نه ننویس !

چه فرقی می کند اینجا دل سفیدی نشسته آماده برای ثبت کلمات تو و شاید چشمهایی برای خواندن و ارزش گذاری

یا صرفا دیدن و رد شدن

مهم است صد درصد

وگرنه که چه نیازی بود برای این همه گفتن

و نیست ، بر اساس تمام حرفهایی که امروز غروب گفتیم کلا تمام دنیا یک پوف است یک بنگ و دیگر هیچ

تضاد!!!

ما مجبوریم این تضاد را زندگی کنیم تا عمرش به سر رود ک و د میگویند تا ده روز دیگر صبر داشته باش

صبوری ما را امتحان میکنید ؟ ما که دنیای شما را همه صبوری و شکیبایی کرده ایم

چه خوب است کسی چنان اثری بر دل و روحت گذاشته باشد که

بخواهی هم نتوانی ، فراموشش کنی

نوشتن

گفتن

هر نوع اثر و برون ریزی که بر اساس خرد یا احساس در دنیای اطرافمان اعمال می کنیم به جای خواهد ماند و موثر نه تنها در اکنون که در ابد الآباد (چه ، بناست بر اساس بی زمانی و قانون ماده بسنجیم که هیچ ماده ای از بین نمی رود بلکه از شکلی به شکل دیگر در می آید عالمانه اینکه بدانیم چه می گوییم و چه می کنیم اسمن میگوییم عشق اما عملا نمی دانیم پس پشت این واژه آنچه می دهیم عشق است یا ؟

نمی دانم!!!!

جز اینکه می دانم مخاطب تمام اینها خودم هستم تمام اینها حرفهایی است که باخودم می زنم بی هیچ رویکرد خاصی.

بهار هنوز خودش نیازمند بررسی و تحلیل فکر و اندیشه اش هست

و شاید هیچ کس جز خودش بهتر از پس این کار بر نیاید

ما موجودات هوشمند

یا حیوان های ناطق متفکر

های مرشدم، دلم برایت تنگ شده

دلم برای لحظه لحظه های باتو بودن از تو شنیدن با تو بحث و مناظره کردن و در تو غرق شدن تنگ شده

بقول ک هرچیزی در مناسب ترین

وقت و زمان الهی روی میدهد

پس بازهم شکیبایی و جستجو

بقول زویا؛ ور قاضی میگه غرور…

بگه مهم نیست بنا نیست به قضاوتها اهمیت بدیم زنده باد همون تک کلمه معنا دار دیشب

یا بقول آلمانها scheißegal

#بهار

دیماه ۱۴۰۱